สุข ๆ วันพ่อครับผม...

งานเยอะมะ..

ว่างป่าว..

ไปเที่ยวเขาค้อกันมะ..

ว่าจะไปเยี่ยมเยี่ยนเพื่อนเจี๊ยบ..ต่อด้วยไปหาอีเอ๋ ที่เชียงใหม่..

Thank หลายๆ เด้อ...

ต้องขอบคุณ คุณศรัทธิสรา มากนะคะ ที่เสียสละเวลามานั่งอ่านนิยายชีวิตค่ะ

เพียงแค่อยากนำเสนอ ประสบการณ์ที่ไม่รอบคอบของตัวเองไว้เป็นข้อเตือนใจกับเพื่อนๆ

เพราะคิดว่าทุกคนคงไม่โชคดีเสมอไป ก็เลยเอามาเล่าให้ฟังเป็นข้อเตือนใจนะคะ...



แต่อาจจะเล่าไปแนวนิยายบ้าง เพื่อคนอ่านจะได้ไม่เบื่อะก่อน...

ขอบคุณที่แนะนำติชมอีกครั้งนะคะ..



*-*

ทำไรอยู่..ทำไมเงียบหาย

มาเชียงใหม่อีกแล้วละ..

ติดรถมากับ พ่อ-แม่ อีเอ๋..

กามลังจาไปกินเหล้า..โฮะๆๆๆ

กลับบ้าน..ไปเชียงใหม่..ไปฉลองงดหล้าเข้าพรรษากับเอ๋มา..
มันเอาเบียร์มาตั้งรอ..พ้นเที่ยงคืนวันออกพรรษา..มันก็กินเลย

ไปเชียงราย..ไปหาฟ้า..
สามีล่าสุดของเพื่อน..อยู่ปี 1 ราชฏัชเชียงราย..น่ายินดีกับเพื่อนกลุ่มคลินิกของเราจริงๆ..

เป็นไงบ้างละ..งานเยอะมะ

แหะๆ ขอบคุณค่า แต่มะมีเค้กงิ TT
รอกินเค้กตอนกลับบ้านอ่า อิอิ
เด๋วส่งไปให้กินย้อนหลังน๊าค๊า ฮ่าๆๆๆ

รับใช้โดยทำงานที่กรมศุลกากรอ่ะดิ.....

เมื่อวานกูรู้ซึ้งถึงชีวิตเลย...เป็นไรไม่รู้ diarrhea 5 ครั้ง vomiting, high fever, anorexia, boring อยากจะ drinking ก็ไ ม่มีอารมณ์ ...คิดว่าน่าจะติดเชื้อในทางเดินอาหารแล้วเข้าสู่กระแสเลือด....ปวดหัวจนไม่อยากมีชีวิตอยู่....ซัด Amoxy-Clav ซะ2เม็ด...หายเป็นปลิดทิ้งเลยหว่ะ...เหมือนได้เกิดใหม่เลย

บักสำรอง บ่ได้วิ่งถาวร

ไปๆมาๆ เหนือ-อีสาน อยุ่

ปล. เราก็ว่าเราเป็นคนผิวขาวนะ...

ไปเที่ยวเชียงใหม่มะ

จากลับบ้าน + ไปเยี่ยมอีเอ๋

บักสำรองก็วิ่งเหนือแล้วนะ

ปรากฏว่าช่วงปีที่ผ่านมาของกู...ได้ลิ้มรสกับความทุกข์ สุข เศร้า กับปัญหาต่างๆมากมาย...จนแทบจะต้องหันกลับมาศึกษาสิ่งสำคัญที่สุด...นั่นก็คือ.."ตนเอง"