เวลา 

วันที่ 01 กันยายน 2551 19:47

                        เมื่อครั้งอดีตกาลอารยธรรมของมนุษย์ก้าวขึ้นมาสู่จุดๆหนึ่ง พวกเขาเริ่มต้องการ หลักยึด

               และแนวอ้างอิง   กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาจึงกำเนิดขึ้นตั้งแต่บัดนั้น  นับเอาจากตำแหน่งของดวง

               อาทิตย์ ดวงจันทร์ แบ่งเป็น ยาม ทุกที่บนโลกเรียกแต่ละยามต่างกันด้วยข้อจำกัดทางภาษา 

                       กาลเวลา อาจเริ่มไม่พร้อมกัน

                       กระทั่งปัจจุบัน ทั่วโลกยึดเอาเกณฑ์เวลาสากลเป็นหลัก

                       เวลาสากลบ่งบอกด้วยตัวเลข มันช่างพอดีอย่างน่าประหลาด

                       และเข้ามามีบทบาทอย่างสวยงาม

                       มันช่างมีความหมายต่อชีวิตเหลือเกิน

                       จนเผลอคิดไปว่า ใครกันนะกำหนดให้แต่ละวันมี 24 ชั่วโมง

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ อดีต อนาคต และปัจจุบัน

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ ยารักษาทางใจ

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ มิติที่สี่

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ ช่องว่างบันทึกความทรงจำ

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ กำหนดการณ์ของธรรมชาติ  เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไป

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ ช่วงของการเปลี่ยนแปลง

                       บางคนบอกว่า เวลาคือ ข้อจำกัดพลังชีวิตของสรรพสิ่ง

                       แต่ผมคิดว่า    เวลาคือ ศิลปะของมนุษย์

            เวลา ของแบบนี้ไม่มีอยู่จริงหรอก มันก็เหมือนๆกับ ตัวเลข เหมือนๆกับ ตัวอักขระ แต่เพราะหลาย

            ต่อหลายคนให้ความสำคัญ  และยินยอมให้เป็นหลักกำหนดกิจกรรมในชีวิต เวลาจึงมีคุณค่า และ

            ความหมาย แต่นั่นก็เพียง ความคิดของมนุษย์

            หากจะดื้อรั้นเอาเองว่า   มันไม่มีอยู่จริง  ก็คงจะไม่ถูกนัก  เพราะสิ่งสมมุติบางครั้งก็เป็นความจริง

            คงจะนับว่า สมมุติสัจจะ หรือ ความจริงโดยสมมุติ

            เวลา อาจไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่คิด แต่เพราะเวลามันมาจากความคิด  หากคิดว่ามันยิ่งใหญ่  มันก็

            ยิ่งใหญ่  หากลองเกิดมาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญา   เช่นมนุษย์ดูสักครั้ง  คงเคยคิดว่า  อยากให้

            เวลาของเราไม่สิ้นสุด เป็นอมตะ, อยากย้อนเวลากลับไปทำสิ่งนั้นสิ่งนี้, อยากหยุดเวลา...

            สุดท้ายก็เพื่อตัวเอง และคนที่เรารัก และสุดท้ายของสุดท้ายก็เพื่อตัวเองอีกที

            อย่างที่บอกไปว่าเวลาคือ  ศิลปะของมนุษย์   ศิลปะของความเพ้อฝัน   ไม่น่าแปลกใจอะไรหาก

            อัจฉริยะอย่างฮอคิงส์จะคิดว่า ทำไมเราจำอดีตได้ แต่จำอนาคตไม่ได้

                       
            แต่ไม่ว่าเวลาจะเริ่มจากใครสักคนที่ค้นพบ หรือ นาฬิกาเรือนแรก หรือ พร้อมๆกับบิ๊กแบง

            มันก็ยังเป็นนามธรรมเดียวที่แสดงถึงความยุติธรรม มันไม่ได้ให้เวลาใครใน 1 มากกว่ากัน

           หรือจริงๆแล้วมันไม่ได้ให้  เราแค่คิดไปเอง...