คติพจน์ 

วันที่ 04 กันยายน 2551 20:21

เวลารักใคร อย่าเสียใจในสิ่งที่เราทำ
แต่จงเสียใจในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ
เมื่อเวลาผ่านไปเราอาจจะต้องมานั่งเสียใจ
ว่าวันนั้น ทำไมเราไม่ทำแบบนี้
ถ้าเราทำแบบนี้ . . .เรื่องนั้นอาจจะดีกว่านี้ก็ได้
คนเราไม่อาจย้อนเวลา กลับไปแก้ไขอดีตได้
เพราะอดีตไม่เคยหวนกลับ
เวลา ไม่อาจย้อนคืนโอกาส
และคงมีไม่กี่คนที่จะยอมให้โอกาสและพร้อมที่จะให้อภัยเรา
เมื่อเราทำผิด
ในเรื่องบางเรื่องอาจจะมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต
ในเมื่อตอนนี้ถ้า เรายังมีโอกาสทำสิ่งดีๆ
ทำเรื่องดีๆ ให้กับคนที่เรารักก็จงทำต่อไป
โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกดีๆ
ความรู้สึกห่วงหา และเอาใส่ใจให้ไปเท่าไหร่ก็ได้  ทำแล้วไม่ทุกข์ไม่กระทบใครทำไปเลย...ขอให้ทำให้ดีที่สุด..
 เพราะเมื่อวันเวลาผ่านไป . . . สิ่งต่างๆ อาจผ่านพ้น
บางเรื่องอาจจบและจากไป . . . บางเรื่องอาจคงอยู่ในความทรงจำ
แต่อย่างน้อยเราได้ให้. . . ได้ทำในสิ่งที่อยู่ในใจไปหมดแล้ว ไม่ต้องเสียดายเสียใจอะไร
เมื่อเรามานึกถึง .มันจะเป็นความทรงจำที่ดีตลอดไป

อย่าไปค้นหาความรัก ...
ปล่อยให้ความรักค้นพบคุณเอง
นั่นแหละถึงจะเรียกว่าตกหลุมรัก
เพราะคุณไม่ได้บังคับตัวคุณให้เป็นไป แต่มันเป็นไปเอง
 
เมื่อคุณยอมรับใครบางคนในตัวตนและสิ่งที่เขาเป็น
คุณจะประหลาดใจเมื่อเขาดีกว่าที่คุณคาดหวังไว้มาก
ความรักคือการรักและยอมรับในทั้งข้อดีและข้อเสียของเขา
 
โชคดีคือผู้ชายได้เป็นคนรักคนแรกของผู้หญิง
ที่โชคดีกว่านั้นคือผู้หญิงได้เป็นคนรักคนสุดท้ายของผู้ชาย
 
คุณจะได้รับรู้ว่าคนๆ หนึ่งมีความหมายกับคุณมากเพียงไร
ก็เมื่อคุณตื่นขึ้นและพบว่าคุณได้สูญเสียใครคนนั้น
ที่คุณเคยคิดว่าไม่มีความหมายกับคุณเลยไปเสียแล้ว
 
รักคือการมองตัวคุณผ่านสายตาของคนอื่น
และค้นหาตัวคุณในหัวใจของคนนั้น
เมื่อคุณรักแล้ว คุณก็จะรักตลอดไป
สำหรับสิ่งที่คุณอาจจะคิดหลบหนี
แต่หัวใจคุณเก็บมันไว้ตลอดเวลา
 
การปล่อยมันไปไม่ใช่เรื่องง่าย แต่จะเหนี่ยวรั้งไว้ก็ยากเย็น
ความเข้มแข็งไม่ได้วัดที่ว่าสามารถเหนี่ยวรั้งมันไว้
แต่อยู่ที่สามารถปล่อยมันไปต่างหาก
 
ผู้ชายพร้อมที่จะเสียสละความรักเพื่อจะได้ปกครองโลก
แต่ผู้หญิงพร้อมที่จะตัดใจจากโลก
เพื่อที่จะได้อยู่กับคนที่มีค่าพอให้เสียสละ
 
มันปวดใจเมื่อได้เห็นคนที่คุณรักมีความสุขอยู่กับคนอื่น
แต่มันจะเจ็บปวดกว่าที่ได้รู้ว่าเขาไม่มีความสุขเลยเมื่ออยู่กับคุณ

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณมีความสุขที่สุด หรืออาจจะทุกข์ใจสุด ๆ

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณรู้ว่า จะเก็บมันรักษาได้อย่างไร

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณรู้ว่า จะเก็บมันได้นานแค่ไหน

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่ได้รู้ว่า มันสำคัญกับคุณมากแค่ไหน

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณรู้ว่า คนที่คุณรักเขา และเขาก็รักคุณ

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณรู้ว่า ความใส่ใจคืออะไร

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณรู้ว่า คุณต้องปรับปรุงตัวเพื่อใคร

รักนั้นมีค่า ...
ตอนที่คุณรู้ว่า มีใครคนหนึ่งยอมปรับปรุงตัวเค้าหาคุณ

รักนั้นมีค่า ...
เมื่อคุณคิดที่จะรักษาและเก็บมันไว้ ได้นานเท่านานที่คุณมี

ถ้าคุณไม่รู้สึกดังที่กล่าวมา แสดงว่า  ...
รักของคุณไม่มีค่าที่จะมอบให้ใคร
หรือไม่มีใคร  ... มอบความรักที่มีค่าให้คุณ

มีใครบางคนบอกว่า....
ในความรัก ของคนสองคน สุดท้ายเวลาที่เลิกกัน
เราจะรู้ว่าใครคือ "ผู้ให้" และใครคือ "ผู้รับ"

ผู้ให้ คือ คนที่หยิบยื่นความเจ็บปวดให้อีกฝ่าย
จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม แต่เขาได้ให้มันไปแล้ว

ผู้รับ คือ คนที่ยอมรับความเจ็บปวดนั้นมา
โดยที่ไม่อยากได้มันเลยแม้แต่น้อย...แต่ก็ต้องรับมัน

ความหมาย แบบนี้ ไม่มีใครอยากเป็นผู้รับแน่นอน
และบางคน... คงไม่อยากจะเป็นผู้ให้ ...เหมือนกัน
เพราะกลัวว่าซักวันอาจจะเปลี่ยนมาเป็นผู้รับบ้าง

ใครคนนั้นบอกอีกว่า
บางสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้ คนรับ... เต็มใจรับมันเสียด้วย
บางคนรับมันมา... รู้ว่าหนัก วางมันลง ...เพราะกลัวเหนื่อย

บางคนรับมัน... แบกไว้จนหนัก เหนื่อย ...ถึงวางมันลง
บางคน... รู้ว่าหนัก ...กลับยิ่งแบก รับมันเพิ่ม ...มันยิ่งหนัก
ยิ่งเหนื่อย ...แต่ไม่วางมันลง

มันขึ้นอยู่กับว่าคนรับ..ตั้งใจจะเก็บ จะแบกมันไว้กับตัวนานแค่ไหน

ความทุกข์ ความเสียใจ ความผิดหวัง ความเจ็บปวด
เราจะวางมันลง ครั้งเดียวทีเดียวเลยคงไม่ได้และไม่ง่าย...

.... แต่เมื่อไหร่
ที่รู้สึกว่าแบกมันไว้ จนหลังไหล่ลู่ล้า อ่อนแรงไปหมด...
ขอแค่ค่อยๆวางมันลงทีละนิด ...ทีละนิด เท่าที่จะวางได้เป็นพอ

ซักวัน...
มันจะเบาบาง...