วันสุดเหวี่ยง 

วันที่ 16 พฤศจิกายน 2551 01:16

แล้วในที่สุดก็ได้ฤกษ์เขียนบล็อกซะที หลังจากที่วางโครงการไว้นมนาน  แต่ความจริงบล็อกนี้ก็ยังไม่ใช่อะไรที่อยากเขียนหรอก เพราะโครงการที่อยากเขียนยังไม่ได้เริ่ม ตึง!!  เพราะฉะนั้น ใครที่เข้ามาหาสาระหรือความสำราญจากบล็อกนี้เห็นทีคุณอาจไม่ได้อะไรกลับไป  แต่สะใจคนเขียนที่ได้เหวี่ยง!!!                                      วันสุดเหวี่ยง วันนี้เริ่มขึ้น เมื่อต้องตื่นไปทำงานในสภาพซอมบี้ ก่อนหน้านั้นเพิ่งจะนอนไปได้สามชั่วโมง(ไม่นับช่วงเวลาที่เอาไปฝันอีกนะ)     ทำงานแปดโมงตื่นแปดโมงห้านาที เจริญ...       ไปถึงที่ทำงาน ร้านลิตเติ้ลช้อป แปดโมงยี่สิบ (ทำได้ไงวะ) ผจก.ร้าน ยืนอยู่หน้าร้านทำท่าเหมือนกะลังจะกดโทรศัพท์ด้วย เดาว่าไม่ได้เตรียมโทรตามเรานะ     ฉันก็เดินเข้าร้านอย่าวเงียบเชียบ ภายในร้านวันนี้เงียบสงัด เนื่อด้วยวิทยุงดจัดรายการเพราะมีงานพระราชทานเพลิงศพพระพี่นาง อากาศก็หนาวเย็น แล้วผจก.ร้านก็บอกให้เปิดเพลง     แล้วก็เริ่มเหวี่ยง        

       ผจก.: แคร์เปิดเพลงจากคอมได้ใช่มั้ย?       

       ประแค:ค่ะ ได้        

       ผจก.:เติมเงินสิบบาทได้มั้ย?        

       ประแค :คิดว่าเติมได้ก็เติมสิ(เหวี่ยงไปละ ก็มาถามได้ ตัวเองเป็นผจก.รู้อยู่แล้วว่าเติมไม่ได้)        

       ผจก.: อ่าว เปนไรเนี่ย        

       ประแค: เปนไร? หมายความว่าไง?(ทำหน้าเหวี่ยงเล็กน้อย แต่ความจริงก็หน้าเหวี่ยงมาแต่กำเนิดอยู่แล้ว)        ผจก.:เปล่า พี่ไปล่ะ มีไรโทรมานะ ...........แต่ไม่รับ (เหวี่ยงอีก พูดทำเพื่อ??)                                          8.45น.ผจก.ออกจากร้านไป ขอบคุณสำหรับการเหวี่ยง!!       

       กิจกรรมภายในร้านดำเนินไปเหมือนทุกๆวัน(ที่ทำงาน) จัดของ,ขายของ,เติมของ,จัดร้าน,นั่งหาว(อันหลังนี้เจ้าของร้านไม่ได้สั่ง ทำเอง)        

       9.30น.เหวี่ยงที่สองเริ่มขึ้น       

      ลูกค้า1 นำของมาวางบนเคาท์เตอร์       

      ประแคคิดเงินเสร็จแล้วถาม"ไส่ถุงมั้ยคะ" เนื่องจากทางร้านมีนโยบายลดโลกร้อนจึงพยายามลดการใช้ถุง        ลูกค้า1:ไม่ต้องค่ะ        

       ประแค:ขอบคุณค่ะ       

       ลูกค้า2(มากับลูกค้า1)วางของบนเคาท์เตอร์        

       ประแค:ใส่ถุงมั้ยคะ?        

       ลูกค้า2:ไม่ใส่ถุงแล้วจะใส่อะไร?--------แรงงงงงง       

       ประแค:ใส่ใจลดโลกร้อนไง !! ------อยากตอบแบบนี้แต่ไม่กล้าว่ะ เพราะลูกค้า(มัน)คือพระเจ้า เลยได้แต่ทำหน้าเหวี่ยงที่ได้มาแต่กำเนิดใส่มันไป(แล้วมันดีกว่าตอบตรงไหนวะ??)ก่อนจะหยิบถุงใส่ให้มัน เออโปรดรู้ไว้ดด้วยว่ากุไม่ได้งกถุง แต่นโยบายร้านโว้ย!!!                                            

จบเหวี่ยงสอง!!                                     

      10.00น. กำ ลืมเปิดเพลง ถึงว่าไมวังเวงชอบกล ว่าแล้วก็เข้าไปหลังร้านหันหน้าหาคอมกดสวิช....ตึง!!  ไม่ติด  อ่าว? ไมวะ? หาๆๆๆๆ สวิตไหนวะเนี่ย หาๆๆก้มๆเงยๆ กำ สวิตอยู่สูงเปิดไม่ถึง เกือบเหวี่ยงแล้ว แต่เผอิญคิดได้ว่าเปิดแผ่นกับเครื่องเล่นซีดีก็ได้ หันไปหยิบแผ่น เดินออกมา      ตอก แตก ก๊อกๆ แก็กๆ  เฮ้ย!ไมไม่ดังวะ? เหวี่ยงของจริงเปิดแผ่นก็ไม่ได้ วันนี้ต้องอยู่เงียบๆทั้งวัน หนาวก็หนาว ลูกค้าก็น้อย       

      10.30น.โทรศัพท์เข้า       

       ประแค :สวัสดีค่ะ      

       คู่สาย :นั่นใครอะ?       

       ประแค :แล้วจะคุยกับใครคะ       

       คู่สาย: เรา......ขอเบอร์น้อง...หน่อยสิ       

       ประแค: รอเดี๋ยวนะ       

       คู่สาย :แปะอยู่ข้างหลังนะ เห็นรึเปล่า       

       ประแค :ค่ะ (กุรู้แล้ว แต่กำลังหาโว้ย)       

       ประแค :085-----------      

      คู่สาย :แล้วขอเบอร์พี่........หน่อยสิ       

      ประแค: ได้ (ทำไมไม่บอกให้เสร็จตั้งแต่เมื่อกี้วะ จะได้ไม่ต้องหันหลายรอบ ลูกค้าก็รออยู่)       

      ประแค :ไม่มีเบอร์พี่เค้าอะ       

      คู่สาย :ขอบคุณค่ะ   หันกลับมาขายของต่อ.........ตื๊ดๆๆๆๆ โทรศัพท์มาอีกแล้ว       

      ประแค :สวัสดีค่ะ       

      คู่สาย(คนเดิม): เอ่อ ขอเบอร์....หน่อยค่ะ       

      ประแค:( เออ เห็นกุเป็น บั๊ก 1113 รึไงวะ) ค่ะ รอเดี๋ยวนะคะ       

      ประแค :เอ่อ เบอร์...ไม่ได้แปะไว้ เดี่ยวหาในเครื่องให้นะคะ       

      ประแค :ค่ะ   เบอร์...       

      คู่สาย :เอ่อ แล้วขอเบอร์....ด้วยสิ      

      ประแค: (เหวี่ยงจนได้ นี่มึงอยู่ส่วนไหนของโลกวะ ถึงมาหาเบอร์เองที่ร้านไม่ได้ กุจะขายของโว้ย)        ประแค :ค่ะ เบอร์......       

      คู่สาย :เอ่อ แล้ววันนี้แคร์พอจะว่างมั้ยคะ เวลา....จะให้ทำงานแทนหน่อย       

      ประแค: ไม่ว่างค่ะ (ตอบอย่างไม่คิด เพราะอารมณ์เหวี่ยงไปแล้ว เป็นความผิดของแกเองที่ไม่ถามก่อนที่ฉันจะเหวี่ยง)         

     11.00น.หมดชั่วโมงทำงาน(ด้วยอารมณ์เหวี่ยงๆ)  ก่อนหน้านี้ยังมีเรื่องเหวี่ยงอีกจิปาฐะ ---ทำไมไม่เปิดเพลง เงียบจัง,แลกเหรียญสิบหน่อย..อ่าว ไมไม่มีอะ,เติมเงินแล้วยังไม่ได้ตังเลย,ขนมอันนี้หมดเหรอ จะมีเมื่อไหร่อะ?,แก้วกระดาษไม่มีเหรอ อ่าว แล้วจะกินยังไง,.........ฯลฯ ขี้เกียจเขียนแล้ว เหวี่ยง !!!    

ปล.ถึงแม้งานจะดูเหวี่ยงๆวุ่นวาย แต่ก็มันส์ดี อย่างน้อยก็เตรียมตัวรับกับงานที่จะเข้าไปทำเมื่อเรียนจบ ซึ่งแน่นอนว่าเรื่องเหวี่ยงคงจะมีมาเหวี่ยงอีกมากมายก่ายกองแน่                 

และหากไม่เข้าใจความหมายของคำว่าเหวี่ยง ขอบอกว่า"เหวี่ยง"ก็คือ   "เหวียง "นั่นแหละ"