ความทรงจำอันงดงาม 

วันที่ 16 กรกฎาคม 2551 14:07

เมื่อคราวได้รับเมล์ จากคุณแป้น (จากสาธารณสุข จ.กระบี่)ขอรายละเอียดในการทำกิจกรรม Walk Rally แปลกใจมาก ว่าใครกันหนอกล้ามาขอฟรี ของซื้อของขาย ก็เลยเมล์ไปถามว่า มาจากหน่วยงานใหน ถ้าเป็นหน่วยงานไม่แสวงกำไรจะไปให้ฟรีเลย เท่านั้นแหละครับพี่น้อง ได้กันเลย สองศรีพี่น้อง เลยหอบเป้เดินทาง ซึ่งทริปนี้ เป็นทริปที่ประทับใจเรามาก..เริ่มตั้งแต่การเดินทาง 

1.วันที่จะเดินทางไปกระบี่ อ.เปิ้ล มีบรรยายที่มหาชัย กลับมาไม่ทันขึ้นเครื่องรอบสุดท้ายเลยต้องไป รถโค้ช VIP ก็ต้องหอบสัมภาระกันไป พอไปถึงสายใต้ใหม่ รองเท้าคู่ใหม่ ที่เพิ่งซื้อมาจากเดอะ มอลล์โคราช ดันพื้นหลุดซะงั้น..... โชคดีที่สายใต้ใหม่ มีร้านเสื้อผ้า และ รองเท้าขาย (ยังกะห้างเลย)

2. มื้อเช้าแรกที่กระบี่ ไปกินบะกุ๊ดเต๋ กันที่ร้านอร่อย พอเข้าค่ายเสร็จ อาบน้ำ อาบท่า ก็ประชุมทีมงาน ซึ่งมีทั้ง ครู อาจารย์ ทหาร และ สาธารณสุข ซึ่งได้ข่าวว่าทหาร ฉายานาม พี่โป๊งเหน่ง เป็นขวัญใจของน้องๆ ผู้เข้าอบรมที่นี่ ไปแอบสังเกตุการณ์ตอนเช้า เห็นอาการของผู้เข้าร่วมสัมมนา ประมาณ 90 คน แล้ว น่าหนักใจเหมือนกันเพราะมีการตอบสนองต่อผู้นำสัมมนาน้อยมาก แถมคุณแป้น โทรเล่าให้ฟังทางโทรศัทพ์ว่า กลุ่มนี้เอาเรื่องเหมือนกัน ก็นึกในใจว่าคืนนี้ (ผมได้รับมอบหมายกิจกรรมตอนกลางคืน) กรู จะรอดมั้ยเนี่ย ชื่อเสียงที่สร้างมาหลายปี จะมาป่นปี้ที่นี้ละมัง แต่ปรึกษากันว่า เอาวะ ผู้บริหารระดับ ดอกเตอร์ ก็สอนมาแล้ว เด็กมัธยมต้องได้ซิน่า

3. พอตอนใกล้เที่ยงใกล้จะถึงคิวของเรา อ.เปิ้ล ออกอาการจะเป็นลม เพราะอากาศร้อนมาก แถมบรรยายติดต่อกันมาสองอาทิตย์ โดยไม่ได้หยุด เราก็ได้แต่ลุ้นอยู่ในใจ แต่ด้วยความเก๋าเกมส์ ก็สามารถละลายพฤติกรรมน้องๆ ได้สำเร็จ ผู้เข้าอบรม มีการตอบสนองดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พอเริ่มเข้าสู่สภาวะอารมณ์ แบบมอารมณ์ร่วม ก็ปลอ่ยออกไปประจำฐาน ตอนแดดร้อนเปรี้ยงๆ ซึ่งน้องๆ ก็มีสปริริต สนุกสนานกันมาก ผมติดใจท่าเต้นกบของพี่ๆ ทหารนาวิกโยธินมาก เจ๋งก่วาท่าไก่ย่างตั้งแยะ

4. ตกกลางคืน อ.เปิ้ลสรุปเกมส์ ประมาณ หนึ่งชั่วโมง แล้วอยู่ๆ ก็โยนมาตอนประมาณทุ่มกว่าๆ ซึ่งตอนนั้นยังไม่มืด ผมก็เลยกะว่าจะเล่าประสบการณ์ในการสูบบุหรี่ให้น้องฟัง แต่ดูท่าทางสมาธิยังไม่เข้าที่ ก็เลยเอาวะ สั่งจิต จิตหมู่เลย สั่งทุกคนนอน ปิดไฟให้หมด ก็ว่าไปตามหลักวิชาการที่ได้ร่ำเรียนมา พูดให้เขานึกถึงบุญคุณพ่อแม่ ประมาณ ครึ่งชั่วโมง ซึ่งอ.เปิ้ล ปิดท้ายด้วยเพลงเพื่อชีวิตที่มีเนื้อหากินใจมากๆ ปรากฏว่าพอเปิดไฟ ทุกคนเริ่มทำตาแดงๆ ร้องไห้กันเป็นแถว คิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ (เสียดายไม่ได้นำผู้ปกครองมาด้วย )

5. ตื่นมาวันอาทิตย์พอประเมินผลกันคร่าวๆ ว่าได้มากกว่าที่เราคาดหวัง ก็เลยขออนุญาติไปเที่ยวทะเล ไม่ได้อยู่ร่วมพิธีปิด ซึ่งคุณแป้น และ บังก็เทคแคร์ ดูแลอย่างดี ตลอดงาน ตั้งแต่ลงรถ ยันขึ้นเครื่องกลับ กทม. อันนี้ต้องขอขอบคุณมาก เราประทับใจมาก โดย เฉพาะ ทะเลแหวก เกาะไก่ นำทะเลเขียวสวย มากเห็นปลามาแหวกว่ายข้างๆ เราเลย แถมยังพาตระเวณทานผักเหนียงผัดกุ้งเสียบอีก เสียดายวันนันหอยชักตีนขาดตลาด ไม่งั้นคงได้เปรมแน่ๆ   แถมท้ายยังมีสะตอสดให้นำกลับบ้าน แต่เสียดาย ทางสนามบินไม่อนุญาตให้นำขึ้นเครื่อง เพราะเราไม่ได้แพคไป เลยต้องบริจาคให้น้องๆ เจ้าหน้าที่ไป........

       ทุกอย่างประทับใจมาก มีโอกาสเราจะไปอีก เความรู้สึกอิ่มเอมจากการเป็นผู้ให้ มันดีอย่างนี้เอง ช่างแตกต่างกับการจบในการบรรยายที่มีคนจ้างเราไปจัด ไปบรรยายให้ แต่ไม่ตั้งใจฟัง แต่อันนี้เกิดจากความอยากจะทำของผู้จัดจริงๆ แม้จะขาดแคลน แต่ทุกคนก็ร่วมแรงร่วมใจกัน ขอขอบคุณทุกคน และ ขอให้สานต่อปฎิธานอันดีนี้ไว้ต่อไป