สุขสวัสดิ์ กันเสียที 

วันที่ 29 กรกฎาคม 2551 11:19

ช่วงก่อนหน้านี้ช่างเป็นช่วงเหนื่อยเสียจริงๆ ที่เหนื่อยก็เกิดจากการจะต้องสอบ ต้องอ่านหนังสือเยอะๆ ด้วยอันต้องสอบแคลคูลัสอันโหดร้าย แต่รุ่นพี่บอกว่ามันยังไม่ถึงครึ่งของดรีครีดก็ตาม ก้อถือว่าโหดร้ายในช่วงนี้ก็แล้วกัน

แต่พอมันผ่านมาได้มันก็สบายใจขึ้น อย่างว่านะ ทั้งโต้รุ่ง ทั้งฝึกโจทย์ ต่างๆนานา แต่เมื่อได้ลงทุนลงแรงไปแล้วมันก็สุขใจที่ได้ทำข้อสอบได้อย่างเต็มที่ไม่มีติดสักข้อ

จากการสอบครั้งนี้ได้รู้เลยว่าโลกนี้มันมีอะไรที่แตกต่างกันมาก จะไม่แตกต่างได้ยังไงเล่า ก็เพื่อนของอธิคม แต่ละคนนี้ช่างเป็นตัวของตัวเองจิงๆ นี่ก็อาจเป็นส่วนหนึ่งในการเหนื่อยกับการสอบครั้งนี้

อย่างคนแรกเลยต้องให้ วัชรชัย เลย แหม ท่านพระคุณท่านนี้ ช่างไม่รู้ไปเอาหัวไบท์มาจากไหน เห็นนั่งทำโจทย์แคลฯอยู่ ให้โจทย์แคลฯเพื่อนทำ ไปทำมา ตรวจของเพื่อนแต่ละคนไปแต่ละคนมา พระเจ้า! ประเดี๋ยวเดียว อธิคม ออกไปซื้อของกินที่เซเว่น มาให้เพื่อนๆ กลับมา วัชรชัย คนนี้แหละ คิดกฎการดิพอย่างลัดให้เพื่อนๆใช้ได้เลย

พระเจ้า! (อีกครั้ง) มันเก่งมาจากไหนเนี่ย แล้วยังไม่พอนะ กฏนี้ต้องใช้สำหรับข้อที่ยกกำลังยากๆ (ง่ายๆ ทำได้แต่ยุ่งยาก) เท่านั้น หรือเอาไว้ตรวจทานว่าของตนเองถูกหรือป่าว แล้ว สูตรนี้ยังง่ายกว่าวิธีทีอาจารย์สอนอีก โอ้ เพื่อน นายเก่งมากมาย คนนี้ที่ทำให้อธิคมเหนื่อยได้ก็ตรงที่ มันจะคุยกับคนทั่วไปไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไร เอิ้กๆ เราเลยต้องแปร และที่เหนื่อยอีกคือ คุณวัชรชัย จะหาโจทย์ที่ยากๆ มาให้ทำบ่อยๆ ถึงมันจะเหนื่อยที่ต้องทำนะ

แต่อยากบอกว่า มันคุ้มมากที่ได้ทำ และต้องขอบใจมันด้วยที่มันช่างหาโจทย์(ทุกข้อที่ให้ทำ)มาให้ทำแล้ว มันยากกว่าข้อสอบจริงๆเสียอีก แล้วพอทำข้อสอบเสร็จมันยังบ่นอีกนะว่า ข้อสอบวันนี้ง่ายไปอ่า เห้อ! ยังยากไม่ถึงครึ่งที่เราทำเมื่อคืนนั้นเลยเน้อ.. เฮ้อเพื่อนหนอเพื่อน จะฉลาดเป็นปรสิตไปถึงไหนเนี่ย แต่ก้อดีนะที่มีมันเป็นเพื่อน เพราะมันได้มากกว่า  เป็นทั้งอาจารย์ ทั้งเจ้าหนี้(ยืมตังค์มันจ่ายค่าหอ) มากมายหลากหลาย

ถ้าพูดถึง วัชรชัย แล้วไม่พูดถึง อะมีนะฮ์ะ ล่ะก้อคงต้องเศร้าแน่ๆ เพราะ นัง อะมีนะฮ์ะเนี่ยช่างต่างจากวัชรชัยราวฟ้ากะเหว คงไม่พ้นเรื่องใดก็เรื่องแคลฯเนี่ยแหละ นังอะมีนะฮ์ะ ไม่ใช่ว่ามันไม่ถึงครึ่งของวัชรชัยนะ แต่มันไม่ถึงจุดศูนย์ศูนย์ซ้ำของคุณวัชรชัยเลยด้วยซ้ำ วัชรชัยเค้าคิดกฏขึ้นมาเองได้ แต่ อะมีนะฮ์ะ กลับย้ายข้างสมการไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ กระจายผลบวกลบยังไม่เป็นเลย พหุสูตรคือไรยังไม่รู้ด้วยซ้ำ  (ช่างกล้า) แต่อะมีนะฮ์ะเนี่ยแหละที่เป็นตัวตั้งตัวตีในการชักชวนเพื่อนๆมาอ่านแคลฯด้วยกัน (มันก็ดีเหมือนกันแฮะ) พอตอนแรกๆให้มันทำโจทย์ พระเจ้า! (ครั้งใหญ่) มันทำไม่เป็นยังไม่พอ ดิพคืออะไร ทำยังไง แล้วย้ายข้างอย่างนี้ได้ไหม มากมายหลากหลายคำถาม(ที่เป็นคำถามที่เด็กประถมห้า ถามคุณครู) ก็ยังกล้ามาถาม แต่ที่ฮาที่สุด ก็คือ

มันสามารถตัดทอนสมการy=(3x-2)/xให้เหลือเป็น y=2x-2ได้

พอเพื่อนๆเห็นแล้วต้องตกใจอย่างแรงเพราะคุณหล่อนไม่รู้จิงๆเลยหรอว่ามันตัดทอนกันไม่ได้ เนี่ยแหละที่ทำให้เหนื่อยใจขึ้นมาอีก นอกจากจะต้องทำโจทย์อีกแล้วยังต้องสอบมันอีก

ว่าแล้วก็เริ่มปฏิบัติการได้เลย เริ่มสอนตั้งแต่ตอนบ่ายของวันล่วงเลยผ่านไปอีกคืน(ทั้งคืน) แล้วปล่อยให้ไปนอนตอนเช้า บ่ายกลับมาอีก แล้วก็สอนไปจนถึงเช้าแล้วก็ พัก พอตอนบ่ายก็ติวรอบสุดท้าย แล้วบ่ายสามก็เข้าห้องสอบ

ต้องบอกไว้ก่อนเลยว่า เราสอน(ต้องใช้คำว่าเรา คือ คนที่สอน มีเยอะมาก เพื่อนเกือบทั้งกลุ่มสอน)แบบรุมสั่ง รุมสอน และอธิคมก็ไซโคด้วย ช่างสนุกและเหนื่อยเสียจริงๆ และต้องยอมรับเลยว่า มันเรียนได้อย่างกับค่ายโอลิมปิกเลย (อาจจะยิ่งกว่าด้วยซ้ำ) เพราะเรียนจากคนที่ไม่รู้ว่าสมการย้ายข้างอย่างไร ไปจนถึงการดิพโดยการใช้กฏ และเลยไปถึงการอินติเกรตขั้นต้น(เล็กน้อย) โดยใช้เวลา สองคืนสองวัน กับสามชั่วโมง ในการเรียน ต้องบอกว่า อะมีนะฮ์ะที่เคยๆเป็นนางฟ้า ตอนนี้ขอมอบยศอันยิ่งใหญ่ให้เลยว่า เป็นควาย เพราะมันเรียนแบบควายมาก(คนทั่วไปเค้าเรียนเรื่องพวกนี้ใช้เวลาประมาณ ห้าถึง หกปี กว่าจะทำได้ขนาดนี้) คือ ยัดๆใส่ ไปเรื่อยๆ

จนสามารถทำโจทย์ที่ยากๆ อย่างที่ วัชรชัย ให้อธิคมและเพื่อนคนอื่นๆทำได้ โดยไม่มีผิด และไม่ต้องแก้  ตอนแรกเห็นทำโจทย์ได้ ก็ไม่เท่าไร(ว่าภูมิใจแล้วนะ ภูมิใจมากด้วย) และยิ่งน่าทึ่งมากกว่านั้นคือ มันสามารถทำโจทย์ในห้องสอบได้เกือบทุกข้อ (มันทำให้คนสอนภูมิใจมากขึ้น) บอกได้เลยว่าตื้นตัน ตอนแรกก่อนเข้าห้องสอบเหนื่อยมาก ร่างกายก็ไม่เอื้ออำนวยให้อีกเห้อ ตอนนี้ ภูมิใจอะมีนะฮ์ะมากเลย ว่าแต่ตอนนี้ลุ้นคะแนนสอบของอะมีนะฮ์ะมากกว่าของตัวเองซะแล้วซิ เอิ้กๆ ถ้าคะแนนออกต้องบอกให้มันไปเลื้ยงอาจารย์ทั้งหลายๆ ซะแล้ว ต้องถือเป็นค่าขึ้นครู เอิ้กๆ

พอมาถึงตอนนี้ได้นึกย้อนไปก็ทำให้รู้แล้วว่า ชีวิตในมหาวิทยาลัยนั้นมันช่างมีหมดทุกรสชาติ ไม่ได้มาหาสัมผัสเองก็ไม่รู้เลยว่ามันอร่อยแค่ไหน นี่แค่ตอนต้นนะ เอิ้กๆ ไม่อยากคิดเลยว่าถ้านานๆไปมันจะผูกพันธุ์และได้รับรสชาติอร่อยๆนี้มากขึ้นเพียงใด แต่ที่แน่ๆ ถ้าใครอยากลองและอยากรู้ว่า ชีวิตเด็กมอเป็นไงก้อลองมาสัมผัสด้วยตัวของคุณเองซิ แล้วคุณจะรู้ว่าความตื่นเต้นมันรอคุณอยู่ ตรงนี้ ที่ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ บ้านหลังที่สองของผมแล้วมั้ยเนี่ย.

ป.ล.คงงงหล่ะซิทำไมวัชรชัยถึงเป็นปรสิตและอะมีนะฮ์ะเป็นนางฟ้าในตอนต้น รอไปก่อนนะบล็อคหน้าจะมาเล่าให้ฟัง ตอนนี้มันโทรมาเรียกไปกินเข้าแล้ว

สุดท้ายนี้ อยากบอกว่าได้รู้แล้่วว่า การเป็นครูหรืออาจารย์นั้นมันมีความภูมิใจตรงไหน ต้องขอบใจอะมีนะห์และวัชรชัยที่ทำให้รู้ว่าครูคืออะไร

Alexander Magmai