หลังสอบวิชาอันไม่ถนัดแล้วอธิคม ก็คงไม่ซีเรียสอันใดอีก เลิกสอบตัวแม่คนเดิมของกลุ่ม บุคคลช่างสรรหากิจกรรมให้บุคคลในกลุ่มทำ จะเป็นใครไปไม่ได้ก็ต้อง อะมีนะฮ์ะ เหอะๆ รอบนี้ ตั้งใจกันไว้ว่าจะไปร้องเพลงกัน รู้สึกปลดปล่อยอย่างแรง หาที่เปรียบไม่ได้เลย

 

หลังจากไปร้องเพลงเสร็จผ่านโรงหนัง อะมีนะฮ์ะคนเดิม (ตัวแม่) หาเรื่องเข้าไปดูหนัง แต่ก็ไม่สามารถต้านแรงคนไม่ดูหนังได้ จึงยกเลิกไปเสีย ตัวแม่บอกหมดอารมณ์

เดินกลับมาหลังมอ สถานที่ยอดฮิตของมหาวิทยาลัย เวลาบ่ายสาม อธิคม หิวข้าวอย่างแรง เพื่อนๆผู้มีเมตตาทั้งหลายจึงเห็นด้วยที่จะแวะกินข้าว(มื้ออะไรเนี่ย)และกินนมร้านเดิม

 

แต่วันนี้มีปรากฎการพิเศษที่ทุกคนอยากเช่าหนังที่ร้านมาดู เหอะๆ ทุกคนเข้ามาดูเลือกของใครของมัน อธิคม ก็เดินไปเดินมา หา อยู่ว่าจะเลือกเรื่องอะไรดี ตาไปสะดุดหาเจอหนังเรื่อง Shall We Dance? พอดี หนังเรื่องนี้ไม่น่าเชื่อว่า อธิคมจะเลือกหยิบมาดูได้แต่ก็ตัดสินใจเอามาดู

 

 

อธิคมของพูดถึงความรู้สึกที่ตื้นตันและหวั่นไหวกับหนังเรื่องนี้ก็แล้วกัน (ไม่ใช่วิจารณ์นะครับ)

 

 

ลืมบอกไปว่า อธิคมชอบดูหนังที่มีเสียงจากต้นฉบับจริงจึงเลือกที่มีเสียงของนักแสดงจริงๆหนะ เลยเป็นอังกฤษทั้งเรื่อง (ได้อารมณ์มาก)

 

 

หนังเรื่องนี้อาจจะภายนอกแล้วอาจจะไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเด็กอายุ สิบแปด สิบเก้า อย่างอธิคม แต่ถ้ามองให้ลึกว่าหนังเรื่องนี้ให้อะไรแล้วมันมากกว่าที่จะมองนักแสดงชายที่มีผมขาว เต้นกับ นักแสดงหญิงที่สาวสวย ซึ่งดูแล้วอายุต่างมันมาก แรกๆใครๆที่ดูหนังคงคิดว่าพระเอก(ชายมีอายุ)ที่มีลูกแล้วสองคนกับภรรยา ที่ทุกๆวันเขาจะมีกิจกรรมเดิมๆไปเรื่อย ซึ่งมีอาชีพเป็นทนายความที่รับเรื่องราวต่างๆ คิดนอกใจภรรยามาหาครูสอนเต้นลีลาสสุดสวยที่โรงเรียนสอนลีลาส แต่เมื่อดูไปเรื่อยๆแล้ว จะได้อะไรที่มากกว่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะเลิกกับภรรยามาแต่กับครูสาวหรอกนะครับ แต่เขาได้เรียนรู้ว่า

 

 การที่คนเราอยากจะทำอะไรให้ตัวเองมีความสุขมันไม่ใช่สิ่งผิดเสมอไป ถึงแม้ว่าอายุจะล่วงเลยมาถึงเพียงนี้แล้วแต่เขาก็พร้อมที่จะเริ่มต้นทำในสิ่งที่ตนเองรัก และทำให้เขามีความสุขได้

 

 

เรื่องนี้เจนนิเฟอร์ โลเปซสวยมาก เต้นเก่งด้วย เธอสามารถสื่ออารมณ์ต่างๆให้กับเจมส์หรือ ริชาร์ต เกียร์ ได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว ตอนท้ายจะแนบตัวอย่างหนังให้ดูก็แล้วกันนะครับ

 

 

"Shall We Dance?" ประโยคนี้ถ้าให้แปลเป็นความหมายตรงๆแล้วคงหมายถึง มาเต้นกันเถอะ แต่ถ้าให้ผมแปลด้วยความหมายโดยนัยของประโยคนี้ ต้องแปลใหม่ได้แล้วว่า เราจะเริ่มต้นทำอะไรสักอย่างกันหรือยัง  มันก็เปรียบเสมือนว่าเราจะได้ทำในสิ่งที่ตนเองทำแล้วมีความสุขแล้วหรือยัง มันยังไม่สายหรอกหากจะเริ่มทำวันนี้ เริ่มทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ และไม่ต้องไปอายใครว่าจะทำสิ่งนั้น แต่มันจะน่าอายมากถ้า ตายไปแล้วไม่ได้ทำสิ่งนั้นต่างหาก คิดๆไปแล้วคงไม่ใช่แค่น่าอาย คงต้องเสียดายด้วย ที่เกิดมาชาติหนึ่งเราไม่สามารถทำในสิ่งที่ตนเองทำแล้วมีความสุขได้เลย

 

 

หลังจากนี้อธิคมก็คงต้องเริ่มทำได้แล้วหล่ะ ก่อนที่คนเราจะจากโลกนี้ไป เหอะๆ ใครจะไปรู้หล่ะว่าพรุ่งนี้เราจะตายหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆเรารู้อยู่แก่ใจแล้วว่าได้ทำอะไรให้กับตัวเองหรือยัง

ตัวอย่างหนัง

ปล. เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผมนะครับ ก่อนจะปิดหน้าเพจนี้ ช่วยกดที่ปุ่ม"สนใจ" ให้ด้วยนะครับ จะได้เป็นกำลังใจให้ผมเวลาเขียนบล๊อคต่อๆไป

และหากมีอะไรติดชม ก็เม้นท์มาได้ครับจะได้เอาไปเก็บเป็นการปรับปรุงในการเขียนบล๊อคครั้งต่อๆไป

หวังว่าคงเป็นที่น่าพอใจสำหรับทุกคน

ขอบคุณครับ