ทำแก้วให้ว่าง 

วันที่ 07 สิงหาคม 2551 21:40

                ปรัชญาบทหนึ่งที่ปรากฎในหน้าหนังสือนิยาย ในบทภาพยนตร์ ในดนตรีศาสตร์ ในคำสอน

ของทั้งเซ็น และเต๋า ว่าด้วยการทำแก้วให้ว่าง เชื่อว่าหลายๆท่านคงเคยได้อ่านผ่านตา หรือได้ยินผ่านหู

มาบ้าง อย่างน้อยๆ ก็ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์อย่าง The Forbidden Kingdom

                หากเปรียบสภาพไร้ความคิดเช่นแก้วเปล่าในหนึ่ง เมื่อเชื่อมั่นยึดติดกับความคิดหนึ่ง ก็เป็น

เช่นน้ำเต็มแก้วใบหนึ่ง หากเพิ่มเติมไปก็ไหลล้นออกมา

                ระหว่างการแลกเปลี่ยนทัศนคติของอาจารย์ศิลปะการต่อสู้แขนงหนึ่ง  กับผู้ศึกษาในศิลปะ
การต่อสู้อีกแขนง    อาจารย์ท่านนั้นสังเกตว่าผู้แลกเปลี่ยนคุยโตยึดมั่นในศาสตร์ของตัวเองจนเกินไป

สักพักท่านจึงกล่าวเชิญจิบน้ำชา ท่านบรรจงเทชาลงในถ้วยใบเล็ก แม้ว่าชาจะเต็มถ้วยแล้วท่านก็ยังไม่

หยุดมือ จนล้นออกมาไหลเป็นทางบนโต๊ะ

                "แก้วนี้เต็มแล้วครับ เติมต่อไม่ได้แล้ว" คู่สนทนาของท่านทนไม่ไหว

                "เหมือนใจของคุณ ผมจะสอนศิลปะของผมได้อย่างไร ในเมื่อคุณยึดมั่นกับศิลปะของตัวเอง"

               ปรัชญาบางบทก็บอกว่า ทำตัวเป็นน้ำครึ่งแก้ว เรียนรู้ไปตลอดชีวิต

               บางบทก็บอกว่า  หากน้ำเต็มแก้วโดยเพรียบพร้อมบริบูรณ์   ก็จะถูกดื่มกินจนความบริบูรณ์

หายไปสิ้น

               ทุกบทที่อ้างมากล่าวถึงการเตรียมตัวให้ว่างเพื่อยอมรับสิ่งใหม่ๆ ปล่อยวางความคิดเดิมเพื่อ

เรียนรู้ แต่ทว่าที่กล่าวมาถูกไปเพียงครึ่งเท่านั้น

                ความหมายอีกครึ่งของปรัชญาอันเป็นที่แพร่หลายบทนี้คือ  คุณค่าของความว่างเปล่า

                หลอมทรายให้เป็นแก้ว ส่วนที่ว่างทำให้มันมีประโยชน์

                ร้อยกระดาษทำหนังสือ ที่ว่างหน้ากระดาษทำให้หนังสือเป็นหนังสือ

                ปั้นดินเหนียวทำภาชนะ ที่ว่างทำให้ภาชนะมีหน้าที่

                สิ่งเหล่านี้มีประโยชน์ เพราะบทบาทจากสิ่งที่ไม่มี

                จิตรกรมักได้ไอเดียภาพ จากวิธี คิดโดยไม่คิด

                เมื่อท่านเข้าใจอย่างนี้แล้ว เช่นนั้น จงลืมมันเสียเถิด...